sanirim 2 hafta olmustu onlardan haber almayali, her zaman beni sevdiklerini soylemislerdi ama ben bunu hic bir zaman hissedememistim, yadirgamiyordum aslinda cunku onlardan cok farkliydim. onlar denize dustuklerinde yilana sariliyorlardi, bense suya.. onlar kalabalik icinde yalniz olmak diye sacma bir deyim turetmislerdi, bense yapayalnizlik icinde yaslaniyordum. yuzumde cizgiler belirmisti, saclarim dokuluyor ve bir yandanda beyazlasiyordu. yasimda 10 yas buyuk gorunmem tanimadigim insanlari etkiliyordu, ama barda yarim saat sohbet ettikten sonra uzaklasiyorlardi benden. onlardan olmadigimi anliyorlardi. bense bir gecede yaklasik 10 kisiyi tanimis oluyordum. o gecede bu senaryo gerceklesmisti ve sonunda bardan sarhos, kokusmus, sisman bir amerikaliyla cikmistim. kimsesiz ve bes parasiz oldugu her halinden belli oluyordu, konusurken sectigi konularda gerizekali oldugunun kaniti gibiydi adeta, sarhos dahi olsa.. onu atlatip yalnizligimla basbasa bir gece gecirmek istiyordum. barda cuzdanimi unuttugumu soyledim ve beni beklemesi icin ona durumu tam yedi kez acikladim, ve barin onunden tekrar gecerek karanlikta kayboldum. artik kendimi kara delikten iceri girmis gibi hissediyordum barlar kapandiginda, sokakta sadece sarhoslar olurdu ve gorduklerini bir dakika sonra bile hatirlamazlardi. elimden geldigince uyusturucu kullanan ayyaslardan uzak duruyor ve sokaklardan amacsizca yuruyordum, bunu hayatimda kacinci kez yasiyorum acaba bilemiyorum. o gece yururken kavga eden iki kisi gordum, yolumun uzerindeydiler, onlara dogru her zamanki hizimda yururken birinin bicak cektigini ve digerinin karnina soktugunu gordum. buna ragmen yuruyus hizimda yada kalp atislarimda bir degisiklik olmadi, bicaklayan kisi hizla kosup kaciyordu yarattigi sahesere arada donup pismanlikla bakarak. yaklastigimda adamin suratina baktim, sanirim tanidigim biriydi. dusundum, oda beni tanimisti, gozlerimin icine bakisi, son nefesini verirken yalvarircasina ve pisman bakisi, onu taniyordum, gozlerine son bir kez baktim, egilip elimi yanagina koydum, olumun soguklugu bedenine isliyordu, yavasca yurumeye devam ettim, arkama bakmadim cunku o benim saheserim degildi, elimi kokluyordum birkac adimda bir, tanidigim bir kokuydu ve anlamlandiramadigim bir bicimde icimde nefret duygusu olusturuyordu. sabah oluyordu, kahvalti icin eskiden gittigim bir yere gittim yine, cok uzun zaman olmustu buraya gelmeyeli, kendime ve ona bir kahve soyledim, onunkini karsimdaki sandalyeye sanki orada oturuyormuscasina koydum, yaninada bir pecete. belkide onu kurtarmaliydim..
You like to scream, use words as a weapon
Well go head take your best shot woman
I wanna leave you it's easy to see
But guess what honey it's not that easy
So rip my pictures from your wall
Tear them down and burn them all
Light the fire and walk away
There's nothing left to say so
Take the ashes from the floor
Bury them to just make sure
That nothing more is left of me
Just bittersweet memories
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder